Let op: eerste post staat onderaan!
donderdag 30 september 2010
zondag 26 september 2010
Donderdag 19 augustus 2010 - Delhi --> Istanbul --> Amsterdam
Vlak voor half twee worden we gebeld dat onze taxi er is. We sjouwen onze bagage en Ganesha naar beneden en vertrekken. Het is lekker rustig op straat zo midden in de nacht en we schieten goed op. Het valt me op dat de stoepen niet meer vol liggen met daklozen. Er liggen zo her en der nog wel mensen te slapen maar de tenten zijn allemaal weg. Ze zijn ongetwijfeld voor de Commonwealth Games schoongeveegd. Ik vraag me af waar ze al deze mensen gelaten hebben...
Op het vliegveld lopen we direct naar de incheckbalie. Met enige spanning bieden we de tas met Ganesha aan. De tas blijkt een kleine 35 kilo te wegen en de balie-medewerker twijfelt. De tas is te zwaar. Hij besluit de manager erbij te halen. De manager is een aardige man. Ik vertel hem dat we een Ganesha beeld hebben gekocht en dat zijn collega heeft gezegd dat de tas te zwaar is. De manager bevestigd dit en legt uit dat de bagage-handlers maximaal 32 kilo mogen tillen. Maar hij zegt ook: "but because it's a God, it's okay", en lacht vriendelijk naar ons. We mogen de tas aanbieden aan de afwijkende maten balie.
Achter deze balie zitten twee jongens, althans: de ene zit en de andere ligt voorover op zijn armen te slapen en wordt hardhandig door zijn collega aangestoten als we ons melden. We stellen nog enkele vragen maar de jongens spreken nauwelijks Engels. Ze roepen er een andere man bij die onze vragen kan beantwoorden en laten Ganesha dan met enige tegenzin achter bij de twee jongens, waarvan de ene alweer ligt te slapen...
Dan volgt een half uurtje formaliteiten: formulieren invullen, in de rij voor de douane, paspoortcontrole en dan het exit-stempel. Officieel zijn we India uit en bevinden we ons op internationaal gebied. We kijken nog wat ij de winkeltjes en gaan dan een burgertje eten bij de McD, Het is zo'n beetje drie uur 's nachts en we hebben honger. Als we bij de gate aankomen kunnen we direct doorlopen het vliegtuig in. Niet veel later verdwijnt India langzaam onder onze voeten.
Zes uur later landen we op het Atatürk International Airport van Istanbul. We hebben niet echt geslapen, alleen wat gedut. We zien dan ook op tegen de vijf uur die we op het vliegveld moeten doorbrengen. We zoeken een plekje op comfortabele stoelen in een restaurantje waar ze gratis wifi hebben. De prijzen hier zijn exorbitant en schandalig hoog. Maar we zitten lekker en kunnen tenminste een beetje internetten om de tijd te doden. We zijn te moe om ons in een boek te kunnen verdiepen, mij lukt het nog net om een paar dagen te bloggen. En dan is het eindelijk tijd om ons te melden bij de gate. Het duurt lang voor we naar de bus mogen. Eenmaal in de bus blijft deze lang staan. De temperatuur loopt op en daarmee ook de gemoederen van enkele Turken. Een man begint hard op de ramen te slaan, hij vindt dat een aantal mensen te lang moet staan. Een andere man begint zich er ook mee te bemoeien. Een dame van Turkish Airlines komt de bus in om de mannen te kalmeren en dan wordt toch maar besloten naar het vliegtuig te rijden. Als we uitstappen probeert het grondpersoneel de passagiers tegen te houden maar dat lukt niet al te best. Wij als netjes opgevoede Nederlanders blijven nog even wachten tot het teken komt dat we mogen doorlopen. Ook in de cabine is er aldoor gedoe en gescheld en na een tijdje te hebben gewacht, we hebben dan al vertraging, wordt er iets omgeroepen. In het Turks... Iemand vertaalt het voor ons: de buitenlichten van het vliegtuig doen het niet en zo mogen we niet vertrekken. De technici proberen het op te lossen maar weten niet of dat gaat lukken. Even later staat iedereen (die Turks spreekt) op: we gaan van vliegtuig wisselen. Balen. We willen naar huis en van vliegtuig wisselen betekent dat niet alleen wij maar ook de bagage overgeheveld moet worden. Dat kan even gaan duren en we willen naar huis! Maar op dat moment komt de piloot langslopen en roept "Let's go!". Binnen een kwartier hangen we in de lucht en wordt koers gezet naar het westen.
Ruim een uur te laat landen we zwalkend en met een flinke klap op Schiphol. Als we bij de gate aan komen taxiën merk ik dat ik opgelucht ben. Niet omdat we weer in Nederland zijn maar omdat we Tarah weer gezond en wel af kunnen leveren bij haar moeder. We lopen langs de paspoortcontrole en dan naar de bagageband. Het duurt lang, te lang voordat alle bagage er is. De rugzakken hebben we al snel, maar de blauwe tas met Ganesha laat behoorlijk op zich wachten. En als de tas dan eindelijk boven komt blokkeert hij alles erachter. Barth rent erheen en sleurt de tas van de band. Het is gelukt! Tenminste, ons olifantje is in Nederland. Nu nog door de douane, maar er keurt niemand onze bagage een blik waardig. We lopen door de schuifdeuren met Tarah voorop en daar staan Jeannet, vriendje Ruben en liefste vriendin Joran op ons, maar vooral op Tarah te wachten. Iedereen vliegt elkaar om de nek en als we allemaal uitgeknuffeld zijn gaan we richting trein. Onderweg komen de verhalen los wat de rit aanzienlijk korter laat duren. En dan zijn we eindelijk terug in Groningen. We nemen afscheid van Ruben, Jeannet en Joran en dan van Tarah. Het zal raar zijn om na vier weken vierentwintig uur per dag samen te zijn geweest weer met z'n tweetjes te zijn. En alhoewel we er naar uitkijken om weer samen te zijn weten we ook dat we haar af en toe zullen missen. We hebben erg veel plezier gehad met z'n drietjes en herinneringen opgebouwd die we ook slechts met z'n drietjes weer zullen kunnen ophalen. Barth en ik zijn het er dan ook snel over eens: we zouden het direct weer doen, Tarah heeft zich ontpopt tot een echte traveller!
Als we thuiskomen worden we verwelkomd door Silva, Indy is buiten. We lopen zoals altijd een beetje onwennig rond en besluiten dan Ganesha uit te pakken. Het blijkt dat er een aantal gaatjes in de tas zitten: het lijkt erop dat men met een camera naar binnen is geweest om te zien wat erin zat, want de gaatjes blijken ook in een aantal van de losse pakjes die we erin hebben gestopt te zitten, waaronder in een leren tasje die ik had gekocht. Maar Ganesha blijkt volkomen onbeschadigd te zijn en we geven hem een ereplekje in de kamer. We sjouwen de bagage naar boven, gooien alvast een wasmachine vol, nemen een douche en duiken dan ons eigen lekkere bedje in waar we vrijwel meteen in een diepe en droomloze slaap vallen. De vakantie van 2010 zit erop...
Op het vliegveld lopen we direct naar de incheckbalie. Met enige spanning bieden we de tas met Ganesha aan. De tas blijkt een kleine 35 kilo te wegen en de balie-medewerker twijfelt. De tas is te zwaar. Hij besluit de manager erbij te halen. De manager is een aardige man. Ik vertel hem dat we een Ganesha beeld hebben gekocht en dat zijn collega heeft gezegd dat de tas te zwaar is. De manager bevestigd dit en legt uit dat de bagage-handlers maximaal 32 kilo mogen tillen. Maar hij zegt ook: "but because it's a God, it's okay", en lacht vriendelijk naar ons. We mogen de tas aanbieden aan de afwijkende maten balie.
Achter deze balie zitten twee jongens, althans: de ene zit en de andere ligt voorover op zijn armen te slapen en wordt hardhandig door zijn collega aangestoten als we ons melden. We stellen nog enkele vragen maar de jongens spreken nauwelijks Engels. Ze roepen er een andere man bij die onze vragen kan beantwoorden en laten Ganesha dan met enige tegenzin achter bij de twee jongens, waarvan de ene alweer ligt te slapen...
Dan volgt een half uurtje formaliteiten: formulieren invullen, in de rij voor de douane, paspoortcontrole en dan het exit-stempel. Officieel zijn we India uit en bevinden we ons op internationaal gebied. We kijken nog wat ij de winkeltjes en gaan dan een burgertje eten bij de McD, Het is zo'n beetje drie uur 's nachts en we hebben honger. Als we bij de gate aankomen kunnen we direct doorlopen het vliegtuig in. Niet veel later verdwijnt India langzaam onder onze voeten.
Zes uur later landen we op het Atatürk International Airport van Istanbul. We hebben niet echt geslapen, alleen wat gedut. We zien dan ook op tegen de vijf uur die we op het vliegveld moeten doorbrengen. We zoeken een plekje op comfortabele stoelen in een restaurantje waar ze gratis wifi hebben. De prijzen hier zijn exorbitant en schandalig hoog. Maar we zitten lekker en kunnen tenminste een beetje internetten om de tijd te doden. We zijn te moe om ons in een boek te kunnen verdiepen, mij lukt het nog net om een paar dagen te bloggen. En dan is het eindelijk tijd om ons te melden bij de gate. Het duurt lang voor we naar de bus mogen. Eenmaal in de bus blijft deze lang staan. De temperatuur loopt op en daarmee ook de gemoederen van enkele Turken. Een man begint hard op de ramen te slaan, hij vindt dat een aantal mensen te lang moet staan. Een andere man begint zich er ook mee te bemoeien. Een dame van Turkish Airlines komt de bus in om de mannen te kalmeren en dan wordt toch maar besloten naar het vliegtuig te rijden. Als we uitstappen probeert het grondpersoneel de passagiers tegen te houden maar dat lukt niet al te best. Wij als netjes opgevoede Nederlanders blijven nog even wachten tot het teken komt dat we mogen doorlopen. Ook in de cabine is er aldoor gedoe en gescheld en na een tijdje te hebben gewacht, we hebben dan al vertraging, wordt er iets omgeroepen. In het Turks... Iemand vertaalt het voor ons: de buitenlichten van het vliegtuig doen het niet en zo mogen we niet vertrekken. De technici proberen het op te lossen maar weten niet of dat gaat lukken. Even later staat iedereen (die Turks spreekt) op: we gaan van vliegtuig wisselen. Balen. We willen naar huis en van vliegtuig wisselen betekent dat niet alleen wij maar ook de bagage overgeheveld moet worden. Dat kan even gaan duren en we willen naar huis! Maar op dat moment komt de piloot langslopen en roept "Let's go!". Binnen een kwartier hangen we in de lucht en wordt koers gezet naar het westen.
Ruim een uur te laat landen we zwalkend en met een flinke klap op Schiphol. Als we bij de gate aan komen taxiën merk ik dat ik opgelucht ben. Niet omdat we weer in Nederland zijn maar omdat we Tarah weer gezond en wel af kunnen leveren bij haar moeder. We lopen langs de paspoortcontrole en dan naar de bagageband. Het duurt lang, te lang voordat alle bagage er is. De rugzakken hebben we al snel, maar de blauwe tas met Ganesha laat behoorlijk op zich wachten. En als de tas dan eindelijk boven komt blokkeert hij alles erachter. Barth rent erheen en sleurt de tas van de band. Het is gelukt! Tenminste, ons olifantje is in Nederland. Nu nog door de douane, maar er keurt niemand onze bagage een blik waardig. We lopen door de schuifdeuren met Tarah voorop en daar staan Jeannet, vriendje Ruben en liefste vriendin Joran op ons, maar vooral op Tarah te wachten. Iedereen vliegt elkaar om de nek en als we allemaal uitgeknuffeld zijn gaan we richting trein. Onderweg komen de verhalen los wat de rit aanzienlijk korter laat duren. En dan zijn we eindelijk terug in Groningen. We nemen afscheid van Ruben, Jeannet en Joran en dan van Tarah. Het zal raar zijn om na vier weken vierentwintig uur per dag samen te zijn geweest weer met z'n tweetjes te zijn. En alhoewel we er naar uitkijken om weer samen te zijn weten we ook dat we haar af en toe zullen missen. We hebben erg veel plezier gehad met z'n drietjes en herinneringen opgebouwd die we ook slechts met z'n drietjes weer zullen kunnen ophalen. Barth en ik zijn het er dan ook snel over eens: we zouden het direct weer doen, Tarah heeft zich ontpopt tot een echte traveller!
Als we thuiskomen worden we verwelkomd door Silva, Indy is buiten. We lopen zoals altijd een beetje onwennig rond en besluiten dan Ganesha uit te pakken. Het blijkt dat er een aantal gaatjes in de tas zitten: het lijkt erop dat men met een camera naar binnen is geweest om te zien wat erin zat, want de gaatjes blijken ook in een aantal van de losse pakjes die we erin hebben gestopt te zitten, waaronder in een leren tasje die ik had gekocht. Maar Ganesha blijkt volkomen onbeschadigd te zijn en we geven hem een ereplekje in de kamer. We sjouwen de bagage naar boven, gooien alvast een wasmachine vol, nemen een douche en duiken dan ons eigen lekkere bedje in waar we vrijwel meteen in een diepe en droomloze slaap vallen. De vakantie van 2010 zit erop...
Abonneren op:
Posts (Atom)