Woensdag 28 juli 2010 - Goa --> Mumbai

GeoTagged, [N15.55531, W73.75497]

Niet lang nadat we de staatsgrens tussen Goa en Maharashtra passeren begint de weg te slingeren. Dit heeft het nodige effect op onze medereizigers en de een na de ander begint te kotsen. Als ik het later opzoek blijken we door de Konkan Hills te zijn gekomen. Het blijft onafgebroken regenen en het slapen is vanwege ruimtegebrek voor de benen vrijwel onmogelijk. De stoelen kunnen weliswaar ver achteruit maar dit gaat ten koste van de beschikbare ruimte wat voor de kleine Indiërs niet erg is maar voor ons grote westerlingen wel. Toilet stops worden niet echt gemaakt maar af en toe mogen we even in de regen de bus uit. Tegen vijf uur in de ochtend maken we een echte stop bij een motel langs de weg. Niet veel later wordt het gelukkig licht zodat we eindelijk iets kunnen zien. Het leven in India begint op gang te komen en daarmee ook het verkeer op de weg. Kunstig manoeuvreert de chauffeur de bus tussen het chaotische verkeer door. Af en toe houden we ons hart vast maar het gaat altijd goed.

Tegen negen uur komen we in de voorsteden van Mumbai en even later komen we in de file. Het kost de bus maar liefst ruim twee uur voor de bus haar laatste stop in Mumbai maakt. We stappen uit en worden direct aangesproken door een taxichauffeur die vraagt waar we heen willen. "The hotel is full!", roept hij als we de naam van het hotel noemen. Dat kennen we... We vragen hem om ons toch naar het Bentley's te brengen wat hij uiteindelijk toch doet. Het hoofdgebouw van Bentley's blijkt inderdaad vol te zitten maar er zijn nog vijf bijgebouwen waaronder één aan de overkant van de weg en daar zijn zat kamers vrij. Barth en Tarah gaan de kamer bekijken en komen enthousiast terug. Net als de meeste gebouwen in de wijk Colaba waar we zitten is ook dit een oud koloniaal gebouw. We zitten op de derde etage en de liftdeuren bestaan uit twee hekken.De kamer is ongeveer 8 bij 5 meter en volledig in koloniale stijl met hout op de vloer en openslaande deuren naar een breed balkon. Er is geen airco maar wel twee grote ventilatoren. De badkamer ligt naast de kamer en om er te komen moet je via de gang. Beetje onhandig maar ook wel weer grappig.

Als we uitgepakt hebben willen we nog maar twee dingen: douchen en even slapen. Maar als we de kraan opendraaien komt er geen water uit. Barth en ik moesten ons toch nog registreren dus lopen we naar de balie in het hoofdgebouw aan de overkant. Men blijkt niet op de hoogte te zijn dat er geen water in het gebouw is en er loopt een jongen mee terug die ook niets anders kan doen dan constateren dat er geen water is. Er zit niets anders op dan wachten...

Als we een uurtje of vier later wakker worden blijkt er nog steeds geen water te zijn. Een telefoontje naar de receptie wijst uit dat er een breuk in de waterleiding naar het gebouw toe is. Men verwacht de breuk tegen zessen hersteld te hebben. We willen hier niet op wachten, dan nog maar even langer vies. We gaan op pad. Als we op de hoofdstraat niet ver van ons hotel komen, zitten we direct in de drukte van Munbai. Het is even wennen. Er zijn veel bedelende vrouwen met kinderen en op straat liggen bedelende gehandicapte mannen. Het is moeilijk om ze te negeren met een portemonnee vol geld...

We hebben sinds de vorige avond niet meer gegeten en kiezen een restaurantje uit de Lonely Planet: Basilico. We bestellen een grote schaal mezze (hapjes uit het Midden-Oosten) als voorgerecht, ravioli voor Barth, kip in sesamzaad voor Tarah en Marokkaanse kip voor mij. Het eten is heerlijk, het is lekker om even iets anders te eten dan Indiaas.

We wandelen naar de promenade vlakbij. Hier staat de Gateway of India, een Arc de Triomphe-achtig bouwwerk. Het is hier druk. Veel mensen genieten van de koelte van de avond en het uitzicht op zee. Wij hebben echter nog wat dingetjes te doen. Eerst gaan we op zoek naar een ATM. De eerste blijkt geen cirrus te accepteren. Inmiddels heeft een jonge bedelaarster met een kindje op de arm zich aan ons vastgeklampt. We proberen om haar te negeren maar ze is erg vasthoudend en wijst ons de weg naar een ATM. We menen haar voor haar hulp wel iets te kunnen maar ze accepteert geen geld. Liever wil ze rijst en babyvoeding. We zwichten. Ze is lief en vriendelijk en spreekt goed Engels. Ze vertelt dat ze 20 jaar is en het meisje op haar arm is haar 3-jarige zusje. We lopen met haar mee naar een winkeltje vlakbij en kopen 5 kilo rijst en een bus baby melkpoeder voor haar. De olie waar ze ook om vraagt laten we over aan een andere toerist en ze accepteert dit met een lach. Ze bedankt ons vriendelijk en loopt weg terwijl het kindje naar ons wuift. Of we er goed aan hebben gedaan? Geen idee, maar het voelt beter dan geld geven.

Tegenover het winkeltje zit een traveloffice en hier moeten we zijn voor onze volgende taak: het boeken van een treinreis naar Agra. We willen zaterdag vertrekken maar de sleepers zijn allemaal al vol. We hebben absoluut geen zin om tot zondag in Mumbai te wachten en gelukkig kunnen we nog wel drie bedden krijgen voor vrijdagavond. We boeken twee onderste bedden en één middelste. Prijs voor drie personen voor de 23,5 uur durende reis van Munbai naar Agra: nog geen 25 euro. We hadden verwacht dat begin het laagseizoen gemakkelijk zou zijn om treinkaartjes te krijgen maar dat valt toch tegen. Daarom kopen we ook gelijk maar kaartjes voor de treinreis van Agra naar Varanasi. In de hoop dat hij ons ook wil helpen met het reserveren van een hotel in Agra vraag ik hem naar een internetcafé. Niet nodig, zegt hij, hij belt wel even voor ons. En zo zijn we binnen een half uur een kopje chai, twee treinreizen en één hotel rijker!

Op de weg terug naar het hotel komen we langs Leopold's Cafe. Hier hangen vaak figurantenjagers voor Bollywood films rond. Het sfeertje is er erg gezellig en we besluiten nog even een drankje te halen voor het slapen gaan. We blijven er een uurtje zitten en wandelen dan door een regenbuitje terug naar ons hotel. Douchen willen we! Helaas is er nog steeds geen water. Volgens de receptie was het te donker geworden om door te gaan met de werkzaamheden dus is men gestopt. Morgen gaan ze verder. Maar de man biedt aan om water omhoog te pompen zodat we toch kunnen douchen, dit gaat een kwartiertje duren. Maar bijna een uur later is er nog steeds geen druppel water uit de kraan gekomen. Tijd om zelf in actie te komen! In de badkamer staat een grote emmer en in het keukentje op onze etage hangt een grote watertank waar voldoende water in zit. We vullen de emmer en douchen ons op die manier, water is water! Eindelijk verfrist duiken we in bed, lezen en bloggen nog wat en gaan dan slapen. Goodnight Mumbai!

Dinsdag 27 juli 2010 - Anjuna, Goa --> Mumbai

We hebben vannacht eindelijk een rustige nacht gehad. We zijn voor de zekerheid maar met z'n drieën onder de klamboe in het grote bed gekropen maar we hebben geen rat gezien of gehoord gelukkig. Rond één uur hoorden we wel gelach en gesmoord gegil bij de buren, die bleken een hele familie kakkerlakken in de kamer te hebben gehad. Bij ons bleef het bij twee schattige gekko's.

Na een lekker ontbijtje stappen we weer op onze scooters, ditmaal zuidwaarts naar Baga. De zon schijnt ook vandaag weer al is het wel bewolkter dan gisteren.

Baga schijnt vooral bij de rijke Indiase jeugd populair te zijn, voornamelijk vanwege de nachtclubs die in tegenstelling tot de rest van India tot vier uur open mogen zijn en de casino's. Maar ook hier waren veel winkeltjes gesloten, al leek er wel meer open dan in de andere dorpen waar we geweest zijn.

We koersen richting strand. Er blijkt echter niet veel sprake te zijn van een strand. Het is vloed en het water komt zo ongeveer tot aan de strandtentjes. We wandelen een klein stukje over het strand en lopen dan terug naar de scooters. Als we willen vertrekken begint het even hard te regenen. We schuilen een tijdje in een klein Hindu-tempeltje en rijden dan door naar een internetcafé. We checken onze mail, kijken even hoe de site eruit ziet (alle teksten worden ingetikt op de iPhone, geupload met de app Blog Writer via Blogger.com) en ik boek een vlucht van Varanasi naar Delhi. Om tijd te winnen gaan we niet met de trein of bus, met het vliegtuig zijn we er in ruim anderhalf uur.

Na een uurtje rijden we door naar het volgende dorp aan de kust, Calangute. Het strand is hier veel breder en het is er erg druk. Ook hier mag niet gezwommen worden maar men probeert het toch door op het strand te gaan zitten en de uitlopers van de golven te pakken. Vaak klinkt het fluitje van een van de lifeguards. Er verdrinken in Goa tijden de monsoon jaarlijks tientallen mensen door onverantwoord zwemmen.

We hebben nog wat tijd over en rijden nog enkele kilometers zuidelijker naar Candolim. Als we bij het strand aankomen zien we direct het wrak van The River Princess, een tanker die hier aan het eind van de negentiger jaren gestrand is en nooit vlot getrokken is.
We hangen er wat rond en stappen dan weer op de scooter. Tegen vieren zijn we terug in Anjuna.

Als we terugkomen in onze kamer lijkt de hele vloer onder water te staan. Het was de afgelopen dagen aldoor al vochtig in de kamer maar nu is het ronduit nat. We zijn blij dat we hier weggaan, na de ratten (die trouwens een deel van Tarah's kleding hebben aangevreten maar tot onze verbazing niet die van Barth of mij) en de vochtigheid (als ik mijn wandelschoenen later aantrek staat de groene en witte schimmel er in) zijn we er hier helemaal klaar mee.

De eigenaar rijdt ons rond half acht naar de plaats in Panaji waar onze bus zal vertrekken. We zijn wat weemoedig om Goa te verlaten en beloven er in het goede seizoen weer te komen.

Als tegen negen uur de bus aan komt rijden begint het net weer te regenen. Stipt op tijd beginnen we de bijna 600 kilometer lange busreis naar Mumbai die twaalf uur gaat duren. Helaas hebben we in het plaatsje Mapusa (vlak bij Anjuna, daar hadden we dus ook op kunnen stappen) gelijk oponthoud. Er kont een groot gezin de bus binnen die de bedden heeft gereserveerd. De jongen die naast Barth zit vertaalt dat het een "onaangepast" gezin is en dat oma niet in het hoge bed kan komen. Dit gedoe kost zeker een half uur en wanneer de zeker 130 kilo wegende vader zichzelf in het bed gehesen heeft (pal boven Barth, we houden onze adem in maar de constructie houdt hem en zijn ook niet al te slanke vrouw plus een klein meisje) zijn we eindelijk op weg.

Als we rond twaalven bij de deelstaat grens aankomen word de bus door de politie tegengehouden. Onze tolk legt uit dat men op zoek is naar drank. In Goa blijkt de drankprijs een stuk lager te liggen dan in de rest van India dus wordt er veel gesmokkeld. Als even later een man een stoelnummer roept begrijpen we waarom de stoelnummers op de bagage gezet is: op deze manier kan men gemakkelijk de eigenaar achterhalen. Als eerste wordt onze dikke vriend weer uit bed gehaald. Er volgen er nog meer, bij deze mensen is iets gevonden, dit wordt in beslag genomen en men krijgt een boete en moet alsnog tax betalen. Dit oponthoud duurt ook ruim een half uur. En dan kan de lange nacht echt beginnen.

Maandag 26 juli 2010- Anjuna, Goa

Vannacht tegen zessen herhaalt zich het rattenfeestje van afgelopen nacht, met het verschil dat er nu niet één maar twee ratten zijn en ze in het bed van Barth en mij aan het vechten zijn. Na veel gedoe (de stroom is uitgevallen dus we moeten alles met zaklampen doen) verdwijnen ze via het dak van het badkamertje in onze kamer. Eerder waren we al wakker geworden van een storm van orkaanachtige proporties. Ongelooflijk, wat ging het tekeer! Door al die nachtelijke avonturen slapen we daarom uit tot een uur of negen. Als ik mijn ogen open geloof ik niet wat ik zie. De zon schijnt! We regelen snel dat onze kamer ontdaan wordt van rattenkeutels en vragen de eigenaresse of ze iets aan de ratten kan doen. Tot onze verbazing antwoordt ze dat dit voor het eerst is dat ze over ratten hoort. We vinden het wat ongeloofwaardig en hopen dat ze er inderdaad iets aan doet. We besluiten ook om de attractors, het snoep en de koekjes uit de kamer te halen. Hopelijk gaat het komende nacht dan beter.

We ontbijten op ons gemakje bij ons restaurantje en stappen dan op de scooters die Barth ondertussen gehuurd heeft. We zetten koers naar het dorpje Vagator, enkele kilometers vanaf Anjuna. Het weer wordt steeds mooier dus gaan we eerst naar het strand. De zee gaat nog steeds tekeer maar we krijgen eindelijk een indruk hoe mooi Goa kan zijn. We wandelen een uur of twee langs de bulderende golven terwijl we wat mooie trofeeën zoeken op het strand. Overal zien we met palmbladeren dichtge"timmerde" beach huts. Wat moet het in het juiste seizoen heerlijk zijn om hier pal aan het strand te zitten!

Via een hoge trap waar we ons even lekker opfrissen in een watervalletje komen we bij een pad maar dalen even later toch weer af naar het strand, zonder de frisse zeewind is het veel te heet.

Terug bij onze scooters drinken we eerst een jonge kokosnoot leeg en rijden we naar het dorpje Chapora van waaruit we bij een 17e eeuws fort hoog op een heuvel kunnen komen. Onderweg komen we bij een Hindu-tempel, een van de eerste die we hier in Goa zien. De tempel is nog gedeeltelijk in aanbouw maar in het deel wat af is wordt een puja-ceremonie gehouden. We gaan op de grond zitten en kijken een tijdje naar wat er voor onze ogen plaatsvindt. Jammer dat we niet precies begrijpen wat er gebeurt.

We stappen weer op onze scooter en rijden door naar het fort. Tarah is helemaal lyrisch over het rijden op de scooter. Het is ook heerlijk, met de wind in je haren en de zon op je gezicht lekker door de prachtige landerijen en dorpjes rijden!
Van het fort is na drie eeuwen niet bijster veel meer over maar vanaf de heuvel hebben we een schitterend uitzicht over de baaien. We ontmoeten hierboven een groep jongens uit Kerala (zuid-India). Ze willen allemaal met ons op de foto (wat is dat toch met die Aziaten die allemaal met Westerlingen op de foto willen? Ik vraag een Japanner in de Kalverstraat toch ook niet of ie met me op de foto wil???) Maar het zijn super aardige jongens dus we doen het graag.

We bestijgen onze ijzeren rossen weer en toeren nog een uurtje of twee door de omgeving. De zon is inmiddels verdwenen en we hebben een buitje of twee gehad maar verder blijft het droog. Tegen vijven zijn we terug in Anjuna en besluiten de scooters nog een dagje te houden. En nu zitten we met volgegeten buikjes onderuitgezakt in ons restaurantje. De stroom is net weer uitgevallen maar het duurde gelukkig niet al te lang. Tarah en Barth zitten de film "Be Cool" te kijken en de eerste buien zijn alweer gevallen. We zijn alle drie verbrand, we hadden geen zonnebrandcreme meegenomen vanochtend omdat we niet verwachtten dat de zon zou blijven schijnen en bij het water merk je niet dat je verbrandt. Ook deze dag was weer superleuk, aldus Tarah! En zo gaat dag vijf teneinde...

Zondag 25 juli 2010 - Anjuna, Goa

GeoTagged, [N15.58645, W73.74316]

Vannacht om één uur zit Tarah opeens recht overeind in bed. "Er liep een beest over mijn bed" roept ze. Barth en ik hadden even hiervoor al wat geritsel in de kamer gehoord en hadden met de zaklantaarn gezocht of we iets konden vinden. Nu zat "het" dus blijkbaar bij Tarah op bed. We zoeken overal maar kunnen niets vinden. Volgens Tarah was het een centimeter of acht groot en "hompachtig". Na een tijdje besluiten we dat Tarah bij mij in bed komt liggen en Barth gaat in haar bed. We proberen weer te slapen maar iedereen ligt te wachten tot het geritsel weer begint. Even later roept Barth dat hij het beest gezien heeft. De lichten gaan weer aan en de zoektocht begint. Ditmaal duurt het niet lang voor we het beest ontdekken in een hoek achter de kast: het is een grote lichtgrijze rat van zeker 10 cm lang. We jagen er achteraan, hij probeert via het dichte raam te ontsnappen. Tarah zet de deur open en uiteindelijk vindt het beest de uitgang en rent de deur uit. Nu kunnen we eindelijk slapen...

Deze ochtend willen we naar Panaji, de "hoofdstad" van de provincie Goa. We moeten treinkaartjes kopen en geld pinnen, iets wat in Anjuna nog niet kan. We nemen de bus naar Maposa waar we overstappen naar Panaji. De bussen zijn vol. Het is zondag en in deze voormalige Portugese kolonie zijn veel Indiërs katholiek wat zondag een rustdag maakt.

In Panaji aangekomen gaan we naar een ATM en lopen vervolgens een reisbureautje binnen voor de treintickets. De man achter de balie vertelt ons dat er vandaag en morgen zeker geen treinen kunnen rijden als gevolg van de extreme regenval van de afgelopen dagen. Ook het reserveringssysteem ligt plat dus we kunnen ook niet vooruit boeken. We overwegen onze opties. We willen toch echt dinsdag vertrekken. Als de trein dinsdag weer rijdt zal die bomvol zijn omdat iedereen dan weg wil. We kunnen ook met de bus gaan. Als we wachten met boeken en de treinen rijden dinsdag nog steeds niet dan krijgen we geen stoelen meer in de bus. We besluiten dus maar bustickets te kopen.. Bij het busbedrijf is het druk. Veel mensen (vooral buitenlanders) willen z.s.m. weg uit Goa. Gelukkig kunnen we voor de nachtbus stoelen krijgen. Prijs pp voor een rit van 12 uur: 8 euro... We vertrekken om 21.00 uur en komen woensdag om 09.00 in Mumbai aan.

Na een hapje eten gaan we naar de kerk van Onze Lieve Vrouwe van de Onbevlekte Ontvangenis.
Onderweg worden we voor de honderdste keer aangesproken door een taxichauffeur. Ook hij dreunt alle mogelijkheden op die we kunnen doen en noemt dan het voor Tarah magische woord "elephant ride". We weten uit de Lonely Planet dat het hier in de buurt kan maar wisten niet zeker of het in moesson ook kon. We spreken met de chauffeur af dat we eerst de kerk bezoeken en dan bij hem terugkomen.

De kerk stamt uit 1541 en lijkt van binnen op een gigantische witte huwelijkstaart. Er wordt net een dienst (in het Portugees) gehouden. We kijken het een tijdje aan en lopen dan terug naar onze chauffeur.

De rit naar Ponda leidt door mooie groene velden en weelderige bossen. Onze zeer vriendelijke islamtische chauffeur biedt aan om te stoppen in Old Goa, de voormalige hoofdstad van de provincie Goa die ooit qua inwoners steden als Lissabon of Londen overtrof. Na uitbraken van cholera en malaria is de stad in 1835 verlaten en werd Panaji de hoofdstad. In de stad staan nog enkele imposante bouwwerken zoals de kerk van St. Francis van Assisi en de Basilica de Bom Jesus, waar we St. Francis zelf in al zijn half vergane glorie kunnen bewonderen.

Hierna rijden we door naar de Tropical Spice Farm enkele kilometers buiten het dorpje Ponda. We worden hier ontvangen met een heerlijk pittig kopje citroengras/gember/kardemom thee. Even later worden we opgehaald voor een extreem leuke tour door het kruidenwoud. Onze gids laat ons zien hoe cashewnoten en nootmuskaat groeien, toont ons kaneel- en pomelobomen en hoe de plaatselijke sterke drank wordt gemaakt. Ook staat er een ongeveer 120 jaar oude kokospalm. Midden in de tour begint het opeens weer hard te regenen. Gelukkig zijn we net bij het huis van de beheerder en kunnen we schuilen waarna we de tour vervolgen. Aansluitend krijgen we een zeer smakelijk buffet en dan is het eindelijk tijd voor de olifantenrit. Tarah en ik bestijgen via een stenen platform de olifant, Babu. En net als we beginnen te lopen (of eigenlijk waggelen) begint het weer te hozen. Binnen een mum van tijd zijn we allebei doorweekt. Het klinkt niet erg hilarisch maar het was op dat moment extreem grappig. Daar waggelen we dan het pad op en neer terwijl de regen met bakken naar beneden komt. Onze mahut heeft heel slim tenminste nog een regenjas aan maar wij domme toeristen dus niet.

Na de rit lopen we naar de beek waar Tarah de olifant mag wassen. Druk maken over nat worden hoeft ook niet meer... De
mahut laat de olifant op zijn zij in de beek liggen en Tarah krijgt een spons aangereikt waarmee ze de olifant gaat wassen. Dan helpt de mahut haar weer op de olifant die inmiddels in het water zit. Hij roept een commando naar de olifant en deze zuigt z'n slurf vol met water en begint dan te sproeien. En op dat moment valt ook de heftigste bui van de dag. Het maakt allemaal niet meer uit, we zijn alle drie al doorweekt en vooral Tarah die lading na lading water over zich heen krijgt.

Als het na een tijdje genoeg is geweest soppen we terug naar de taxi. Gelukkig is het geen enkel probleem dat we doorweekt zijn. We vragen de chauffeur om ons terug te rijden naar Anjuna en eenmaal terug in ons guesthouse douchen we (helaas koud) en doen dan een dutje. De rest van de avond brengen we door in ons favoriete restaurantje met een lekker maaltje en de tv. Ondanks de vele regen was het een superdag!

Zaterdag 24 juli 2010 - Anjuna, Goa

Gedurende de nacht word ik een aantal malen wakker. Het bed is (zoals volgens mij echt álle bedden in Azië) keihard dus het is even wennen. Af en toe komt de regen met bakken naar beneden. Maar de eigenaresse had beloofd dat het goed weer zou worden morgen en ik draai me nog eens om. Midden in de nacht valt de stroom en daarmee ook de ventilator uit. Gelukkig is het zonder ook goed uit te houden. Wakker worden lukt alleen niet zo best. Pas tegen twaalf uur (dus zo'n 17! uur later) zijn we alle drie een beetje wakker. Het regent alweer ( of nog steeds).

Als het later toch een beetje droog wordt gaan we op pad naar de German Bakery voor een ontbijtje/lunch. Pas nu krijgen we een beetje een idee waar we zijn. Het is hier vanwege de monsoon laagseizoen en veel winkeltjes en restaurantjes zijn dicht. Onderweg lopen we langs een gesloten eettentje en ontdekt Barth tot onze aangename verrassing een poster van Antaris 2010 aan de muur! Daar zaten we een week geleden om deze tijd! Toeval bestaat niet, blijkt wel weer.
Helaas blijkt de German Bakery gesloten. Maar het is nog steeds droog dus besluiten we door te lopen naar het strand. We hoorden het enorme gebulder van de golven al een tijdje en als we bij het strand aankomen begrijpen we waarom er nu niet gezwommen of gedoken kan worden. De golven zijn enorm en er staat een harde maar aangename frisse wind. Nu zwemmen zou betrekkelijk slecht voor je gezondheid zijn... We gaan even met de voetjes het water in en worden vervolgens van achteren belaagd door een aantal Indiase vrouwen. Kopen zullen we!!!! Er is geen ontsnappen aan dus we bekijken hun duizend in een dozijn sieraadjes en kopen wat voor veel teveel geld. Maar ik besef me ook dat ze momenteel nauwelijks tot geen inkomen zullen hebben dus dan maken die paar eurootjes niet zoveel uit. Tarah besluit een henna tattoo te laten zetten. We gaan, met alle verkoopstertjes in ons kielzog, naar het huisje van de vrouw die de tattoo gaat zetten. Tarah heeft een prachtige tattoo uitgezocht en gelukkig blijkt de vrouw die hem zet behoorlijk bedreven. Even later staat er een schitterend bloem-achtig figuur op Tarah's linker onderbeen. Omdat er nog henna over is maakt ze ook op haar hand nog een mooie tattoo. We krijgen, terwijl de regen weer eens met bakken naar beneden stort, een kopje chai geserveerd die natuurlijk niet bij de prijs inbegrepen is.

Zodra de henna een beetje opgedroogd is vertrekken we, met iedereen waar we nog niets van gekocht hadden achter ons aan. Als ze na een tijdje doorkrijgen dat we écht niets meer kopen druipen ze eindelijk af. Tussen de bontgekleurde huisjes door lopen we weer richting strand waar we bij een tentje op de rode rotsen een drankje bestellen. Het uitzicht is nu erg dramatisch met de woeste golven en de mistige aanblik die dit oplevert.

We maken hier kennis met Nick, een bemanningslid van een 140-koppige onderzeeboot crew. Zij zijn vanuit de Emiraten hierheen gevaren en zijn voor het eerst sinds weken weer boven water om voedsel en water in te slaan. Het blijkt dat ze drie maanden achtereen onder water kunnen blijven.

Na een uurtje van het uitzicht genoten te hebben vinden we het tijd om voor het eerst sinds we in India zijn maar eens iets te gaan eten. In een van de restaurantjes vlak bij ons guesthouse vinden we een simpel eettentje. Het eten en de banana lassies zijn heerlijk en er is vermaak in de vorm van een grote televisie.

We hebben het deze dag gered zonder erg nat te regenen wat een wonder mag heten want het stortregent zo'n beetje ieder half uur. Het is echt vol moesson tijd en dat blijkt.
We brengen de avond door met wat lezen en mijmeren. Onze eerste echte dag India zit erop.

Vrijdag 23 juli 2010 - Istanbul --> Mumbai --> Goa

Met een half uur vertraging vertrekken we uit Istanbul. De vlucht kan beschreven worden als saai met nors cabinepersoneel en zonder eigen scherm. Je kunt ook niet veel verwachten als je goedkoop wilt reizen. Zelfs de film (een Adrian Mole-achtige) was slecht...

Tegen vier uur in de ochtend zien we onder ons de lichtjes van Mumbai opdoemen. We kregen blijkbaar nog geen toestemming om te landen want we cirkelen nog drie kwartier rond voor het toestel uiteindelijk landt.

De douane-formaliteiten gaan redelijk voorspoedig, al struikelen de beambten nog wel even over het feit dat we op het formulier geen bestemming in hebben gevuld maar tenslotte krijgen we alle drie toch een stempel. Welcome to India!

We hadden eerder al besloten zo snel mogelijk door te reizen naar Goa omdat we niet zo'n zin hadden om gelijk de drukte van Mumbai in te duiken. We lopen dus naar de ticketcounter van Kingfisher airlines. De vlucht is niet duur, iets meer dan 50 euro pp maar hij vertrekt pas om 14.40 uur. Dat betekent negen uur wachten op een saai vliegveld en we zijn al zo moe... Na beraad besluiten we om voor die paar uur naar een hotel vlakbij het hotel te gaan zodat we een paar uurtjes slaap kunnen pakken en kunnen douchen alvorens we verder reizen. Via een hotelbalie is ook dit weer snel geregeld en even later staat het minibusje al op ons te wachten. Hotel Yasmeena is maar een kleine 10 minuten rijden, het personeel is vriendelijk, het beddengoed schoon, de airco staat aan en voor we het weten liggen we lekker te slapen.

Als om half één de wekker gaat zijn we wat uitgerust en na een douche zijn we klaar voor de laatste etappe van de reis. Het busje rijdt ons terug in enkele minuten naar het deel van het vliegveld voor de binnenlandse vluchten. Bij het inchecken blijkt ook deze vlucht vertraging te hebben maar gelukkig maar tien minuten.

Tijdens de vlucht is het flink hobbelen, er is enorm veel turbulentie. Barth moet z'n best doen om z'n dienblaadje met voedsel op z'n tafeltje te houden en de stewardessen stuiteren met hun trolleys zo'n beetje door het gangpad. Ik kijk af en toe met een scheef oog naar Tarah die aan het raam zit: hoe houdt ze zich? Maar ze zit lekker relaxed (tenminste schijnbaar relaxed) naar buiten te kijken. That's our girl!!!
Een paar kleine luchtzakjes later landen we in Goa. Ik ben van al dat gehobbel behoorlijk misselijk geworden, Tarah een beetje en Barth heeft nergens last van. Binnen no-time hebben we onze rugzakken en bij de taxi-balie kopen we een rit naar Anjuna. Ik kan me niet herinneren dat dit de vorige keer dat we in India waren ook het geval was maar het is een behoorlijke verademing dat je niet meer over de prijs hoeft te onderhandelden.

De rit naar Anjuna duurt een uurtje en voert door de prachtige groene rijstvelden en bossen. Het is droog en er schijnt zelfs een waterig zonnetje. We laten ons naar het Peace Hotel brengen. De chauffeur heeft van tevoren nog een gebeld of er plek was en dat was het geval. We worden hartelijk welkom geheten door de eigenaresse en ze laat ons de simpele maar schone kamer zien. Voor 750 rupees (12 euro) per nacht, dat zijn pas prijzen!

Na een verfrissende douche gaan we op de veranda zitten, Tarah duikt lekker in de hangmat. Het duurt echter niet lang voor de lucht geel wordt en even later komt er een enorme bak water naar beneden. En dan komen de muggen... We smeren ons in met Deet maar ze prikken zelfs door onze kleding heen. Gelukkig is dit geen malariagebied! Na een tijdje gunnen we ze de overwinning en vluchten we naar binnen. We proberen nog wat te lezen maar voor we het weten liggen we alle drie te slapen....

Istanbul

We zijn zojuist na een zeer soepele vlucht geland in Istanbul. Over twee uur vertrekt het vliegtuig naar Mumbai. Het driekoppige iPhone team doodt ondertussen de tijd met het jagen op gratis wifi-connecties in de Starbucks met een Frappucino en een icetea. De prijzen zijn hier op het vliegveld exhorbitant hoog, wel even iets anders dan toen ik (Ineke) hier in 1991 was...

Reisverslag India

Op deze pagina zullen we vanaf donderdag 22 juli het reisverslag van Tarah, Barth en Ineke naar India bijhouden.