Gedurende de nacht word ik een aantal malen wakker. Het bed is (zoals volgens mij echt álle bedden in Azië) keihard dus het is even wennen. Af en toe komt de regen met bakken naar beneden. Maar de eigenaresse had beloofd dat het goed weer zou worden morgen en ik draai me nog eens om. Midden in de nacht valt de stroom en daarmee ook de ventilator uit. Gelukkig is het zonder ook goed uit te houden. Wakker worden lukt alleen niet zo best. Pas tegen twaalf uur (dus zo'n 17! uur later) zijn we alle drie een beetje wakker. Het regent alweer ( of nog steeds).
Als het later toch een beetje droog wordt gaan we op pad naar de German Bakery voor een ontbijtje/lunch. Pas nu krijgen we een beetje een idee waar we zijn. Het is hier vanwege de monsoon laagseizoen en veel winkeltjes en restaurantjes zijn dicht. Onderweg lopen we langs een gesloten eettentje en ontdekt Barth tot onze aangename verrassing een poster van Antaris 2010 aan de muur! Daar zaten we een week geleden om deze tijd! Toeval bestaat niet, blijkt wel weer.
Helaas blijkt de German Bakery gesloten. Maar het is nog steeds droog dus besluiten we door te lopen naar het strand. We hoorden het enorme gebulder van de golven al een tijdje en als we bij het strand aankomen begrijpen we waarom er nu niet gezwommen of gedoken kan worden. De golven zijn enorm en er staat een harde maar aangename frisse wind. Nu zwemmen zou betrekkelijk slecht voor je gezondheid zijn... We gaan even met de voetjes het water in en worden vervolgens van achteren belaagd door een aantal Indiase vrouwen. Kopen zullen we!!!! Er is geen ontsnappen aan dus we bekijken hun duizend in een dozijn sieraadjes en kopen wat voor veel teveel geld. Maar ik besef me ook dat ze momenteel nauwelijks tot geen inkomen zullen hebben dus dan maken die paar eurootjes niet zoveel uit. Tarah besluit een henna tattoo te laten zetten. We gaan, met alle verkoopstertjes in ons kielzog, naar het huisje van de vrouw die de tattoo gaat zetten. Tarah heeft een prachtige tattoo uitgezocht en gelukkig blijkt de vrouw die hem zet behoorlijk bedreven. Even later staat er een schitterend bloem-achtig figuur op Tarah's linker onderbeen. Omdat er nog henna over is maakt ze ook op haar hand nog een mooie tattoo. We krijgen, terwijl de regen weer eens met bakken naar beneden stort, een kopje chai geserveerd die natuurlijk niet bij de prijs inbegrepen is.
Zodra de henna een beetje opgedroogd is vertrekken we, met iedereen waar we nog niets van gekocht hadden achter ons aan. Als ze na een tijdje doorkrijgen dat we écht niets meer kopen druipen ze eindelijk af. Tussen de bontgekleurde huisjes door lopen we weer richting strand waar we bij een tentje op de rode rotsen een drankje bestellen. Het uitzicht is nu erg dramatisch met de woeste golven en de mistige aanblik die dit oplevert.
We maken hier kennis met Nick, een bemanningslid van een 140-koppige onderzeeboot crew. Zij zijn vanuit de Emiraten hierheen gevaren en zijn voor het eerst sinds weken weer boven water om voedsel en water in te slaan. Het blijkt dat ze drie maanden achtereen onder water kunnen blijven.
Na een uurtje van het uitzicht genoten te hebben vinden we het tijd om voor het eerst sinds we in India zijn maar eens iets te gaan eten. In een van de restaurantjes vlak bij ons guesthouse vinden we een simpel eettentje. Het eten en de banana lassies zijn heerlijk en er is vermaak in de vorm van een grote televisie.
We hebben het deze dag gered zonder erg nat te regenen wat een wonder mag heten want het stortregent zo'n beetje ieder half uur. Het is echt vol moesson tijd en dat blijkt.
We brengen de avond door met wat lezen en mijmeren. Onze eerste echte dag India zit erop.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten