We hebben vannacht eindelijk een rustige nacht gehad. We zijn voor de zekerheid maar met z'n drieën onder de klamboe in het grote bed gekropen maar we hebben geen rat gezien of gehoord gelukkig. Rond één uur hoorden we wel gelach en gesmoord gegil bij de buren, die bleken een hele familie kakkerlakken in de kamer te hebben gehad. Bij ons bleef het bij twee schattige gekko's.
Na een lekker ontbijtje stappen we weer op onze scooters, ditmaal zuidwaarts naar Baga. De zon schijnt ook vandaag weer al is het wel bewolkter dan gisteren.
Baga schijnt vooral bij de rijke Indiase jeugd populair te zijn, voornamelijk vanwege de nachtclubs die in tegenstelling tot de rest van India tot vier uur open mogen zijn en de casino's. Maar ook hier waren veel winkeltjes gesloten, al leek er wel meer open dan in de andere dorpen waar we geweest zijn.
We koersen richting strand. Er blijkt echter niet veel sprake te zijn van een strand. Het is vloed en het water komt zo ongeveer tot aan de strandtentjes. We wandelen een klein stukje over het strand en lopen dan terug naar de scooters. Als we willen vertrekken begint het even hard te regenen. We schuilen een tijdje in een klein Hindu-tempeltje en rijden dan door naar een internetcafé. We checken onze mail, kijken even hoe de site eruit ziet (alle teksten worden ingetikt op de iPhone, geupload met de app Blog Writer via Blogger.com) en ik boek een vlucht van Varanasi naar Delhi. Om tijd te winnen gaan we niet met de trein of bus, met het vliegtuig zijn we er in ruim anderhalf uur.
Na een uurtje rijden we door naar het volgende dorp aan de kust, Calangute. Het strand is hier veel breder en het is er erg druk. Ook hier mag niet gezwommen worden maar men probeert het toch door op het strand te gaan zitten en de uitlopers van de golven te pakken. Vaak klinkt het fluitje van een van de lifeguards. Er verdrinken in Goa tijden de monsoon jaarlijks tientallen mensen door onverantwoord zwemmen.
We hebben nog wat tijd over en rijden nog enkele kilometers zuidelijker naar Candolim. Als we bij het strand aankomen zien we direct het wrak van The River Princess, een tanker die hier aan het eind van de negentiger jaren gestrand is en nooit vlot getrokken is.
We hangen er wat rond en stappen dan weer op de scooter. Tegen vieren zijn we terug in Anjuna.
Als we terugkomen in onze kamer lijkt de hele vloer onder water te staan. Het was de afgelopen dagen aldoor al vochtig in de kamer maar nu is het ronduit nat. We zijn blij dat we hier weggaan, na de ratten (die trouwens een deel van Tarah's kleding hebben aangevreten maar tot onze verbazing niet die van Barth of mij) en de vochtigheid (als ik mijn wandelschoenen later aantrek staat de groene en witte schimmel er in) zijn we er hier helemaal klaar mee.
De eigenaar rijdt ons rond half acht naar de plaats in Panaji waar onze bus zal vertrekken. We zijn wat weemoedig om Goa te verlaten en beloven er in het goede seizoen weer te komen.
Als tegen negen uur de bus aan komt rijden begint het net weer te regenen. Stipt op tijd beginnen we de bijna 600 kilometer lange busreis naar Mumbai die twaalf uur gaat duren. Helaas hebben we in het plaatsje Mapusa (vlak bij Anjuna, daar hadden we dus ook op kunnen stappen) gelijk oponthoud. Er kont een groot gezin de bus binnen die de bedden heeft gereserveerd. De jongen die naast Barth zit vertaalt dat het een "onaangepast" gezin is en dat oma niet in het hoge bed kan komen. Dit gedoe kost zeker een half uur en wanneer de zeker 130 kilo wegende vader zichzelf in het bed gehesen heeft (pal boven Barth, we houden onze adem in maar de constructie houdt hem en zijn ook niet al te slanke vrouw plus een klein meisje) zijn we eindelijk op weg.
Als we rond twaalven bij de deelstaat grens aankomen word de bus door de politie tegengehouden. Onze tolk legt uit dat men op zoek is naar drank. In Goa blijkt de drankprijs een stuk lager te liggen dan in de rest van India dus wordt er veel gesmokkeld. Als even later een man een stoelnummer roept begrijpen we waarom de stoelnummers op de bagage gezet is: op deze manier kan men gemakkelijk de eigenaar achterhalen. Als eerste wordt onze dikke vriend weer uit bed gehaald. Er volgen er nog meer, bij deze mensen is iets gevonden, dit wordt in beslag genomen en men krijgt een boete en moet alsnog tax betalen. Dit oponthoud duurt ook ruim een half uur. En dan kan de lange nacht echt beginnen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten