Met een half uur vertraging vertrekken we uit Istanbul. De vlucht kan beschreven worden als saai met nors cabinepersoneel en zonder eigen scherm. Je kunt ook niet veel verwachten als je goedkoop wilt reizen. Zelfs de film (een Adrian Mole-achtige) was slecht...
Tegen vier uur in de ochtend zien we onder ons de lichtjes van Mumbai opdoemen. We kregen blijkbaar nog geen toestemming om te landen want we cirkelen nog drie kwartier rond voor het toestel uiteindelijk landt.
De douane-formaliteiten gaan redelijk voorspoedig, al struikelen de beambten nog wel even over het feit dat we op het formulier geen bestemming in hebben gevuld maar tenslotte krijgen we alle drie toch een stempel. Welcome to India!
We hadden eerder al besloten zo snel mogelijk door te reizen naar Goa omdat we niet zo'n zin hadden om gelijk de drukte van Mumbai in te duiken. We lopen dus naar de ticketcounter van Kingfisher airlines. De vlucht is niet duur, iets meer dan 50 euro pp maar hij vertrekt pas om 14.40 uur. Dat betekent negen uur wachten op een saai vliegveld en we zijn al zo moe... Na beraad besluiten we om voor die paar uur naar een hotel vlakbij het hotel te gaan zodat we een paar uurtjes slaap kunnen pakken en kunnen douchen alvorens we verder reizen. Via een hotelbalie is ook dit weer snel geregeld en even later staat het minibusje al op ons te wachten. Hotel Yasmeena is maar een kleine 10 minuten rijden, het personeel is vriendelijk, het beddengoed schoon, de airco staat aan en voor we het weten liggen we lekker te slapen.
Als om half één de wekker gaat zijn we wat uitgerust en na een douche zijn we klaar voor de laatste etappe van de reis. Het busje rijdt ons terug in enkele minuten naar het deel van het vliegveld voor de binnenlandse vluchten. Bij het inchecken blijkt ook deze vlucht vertraging te hebben maar gelukkig maar tien minuten.
Tijdens de vlucht is het flink hobbelen, er is enorm veel turbulentie. Barth moet z'n best doen om z'n dienblaadje met voedsel op z'n tafeltje te houden en de stewardessen stuiteren met hun trolleys zo'n beetje door het gangpad. Ik kijk af en toe met een scheef oog naar Tarah die aan het raam zit: hoe houdt ze zich? Maar ze zit lekker relaxed (tenminste schijnbaar relaxed) naar buiten te kijken. That's our girl!!!
Een paar kleine luchtzakjes later landen we in Goa. Ik ben van al dat gehobbel behoorlijk misselijk geworden, Tarah een beetje en Barth heeft nergens last van. Binnen no-time hebben we onze rugzakken en bij de taxi-balie kopen we een rit naar Anjuna. Ik kan me niet herinneren dat dit de vorige keer dat we in India waren ook het geval was maar het is een behoorlijke verademing dat je niet meer over de prijs hoeft te onderhandelden.
De rit naar Anjuna duurt een uurtje en voert door de prachtige groene rijstvelden en bossen. Het is droog en er schijnt zelfs een waterig zonnetje. We laten ons naar het Peace Hotel brengen. De chauffeur heeft van tevoren nog een gebeld of er plek was en dat was het geval. We worden hartelijk welkom geheten door de eigenaresse en ze laat ons de simpele maar schone kamer zien. Voor 750 rupees (12 euro) per nacht, dat zijn pas prijzen!
Na een verfrissende douche gaan we op de veranda zitten, Tarah duikt lekker in de hangmat. Het duurt echter niet lang voor de lucht geel wordt en even later komt er een enorme bak water naar beneden. En dan komen de muggen... We smeren ons in met Deet maar ze prikken zelfs door onze kleding heen. Gelukkig is dit geen malariagebied! Na een tijdje gunnen we ze de overwinning en vluchten we naar binnen. We proberen nog wat te lezen maar voor we het weten liggen we alle drie te slapen....
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten