GeoTagged, [N53.20240, W6.58395]
Vandaag gaat een langgekoesterd wensje van mij in vervulling: het treintje door de bergen van Shimla naar Kalka. Onze chauffeur heeft ons gevraagd zelf de weg naar beneden te lopen vanwege de moeilijke bereikbaarheid van het hotel en als we aan komen lopen komt hij net aanrijden. De rit naar het station duurt nog geen kwartier, we zijn dan ook veel te vroeg. Onze chauffeur zal met onze bagage doorrijden naar Kalka (een rit van twee uur) en daar op ons wachten.
Het treintje blijkt er al te staan, er hangt een print van de stoelverdeling en we staan er gelukkig op!
Om half elf vertrekt de trein. Tegenover ons zit een Amerikaanse onderzoekster die traditionele huizen in de Kinnaur Vallei heeft bezocht en een ouder Indiaas echtpaar.
Het eerste deel van de rit is het mistig en grijs maar na een tijdje begint de zon te schijnen en worden de uitzichten steeds mooier.
Even wat feiten over dit traject: het is 95,5 km lang, heeft 102 tunnels waarvan nummer 33 1143,61 meter lang is, er zijn 845 bruggen gebouwd waarvan de langste 226 meter is en er zitten 919 bochten in. Het traject is in 1903 opgeleverd en vanaf 1906 geopend voor passagiers. De rit zal tussen de vijf en zes uur duren. Vroeger reed hier een stoomtreintje maar die dagen zijn al lang voorbij, helaas. Het aftandse treintje wordt nu voortgetrokken door een diesellocomotief.
Af en toe stoppen we op een stationnetje waar allerlei lekkere hapjes worden verkocht. Van het Indiase echtpaar krijgen we af en toe ook lekkere dingen toegestopt, waaronder verse guaves, heerlijk! Vooral leuk is het om in de deuropening te gaan zitten met je voeten op de traptrede. Wel op tijd naar achteren leunen als er weer een tunnel opdoemt!
Onderweg zien we een lange file op de weg staan. Deze blijkt veroorzaakt te worden door een vrachtwagen die net naast de spoorwegovergang op z'n kop ligt. De treinen kunnen passeren maar de weg is volledig geblokkeerd.
Tegen half vijf zijn we in het stadje Kalka. Als we uitstappen staat onze chauffeur al op ons te wachten. Bij blijkt er echter ook pas 20 minuten te zijn. Naast een aantal kleine aardverschuivingen die hem hebben opgehouden heeft ook hij last gehad van de omgevallen vrachtwagen. Maar hij is er, dus we kunnen beginnen aan het tweede deel van de reis, de autorit naar Delhi, die ongeveer vijf uur zal duren.
Het duurt niet lang voor we enigszins weemoedig de bergen definitief achter ons laten en de hitte van het vlakke land weer inrijden. We stoppen om een uur of zeven bij hetzelfde wegrestaurant als op de heenweg. Als we uitstappen voelt de extreme warmte als een klap in het gezicht en de airco in het restaurant is meer dan welkom.
Tegen elf uur zijn we in Delhi. Over een week of vijf beginnen hier de Commonwealth games 2010. Overal wordt gewerkt aan de wegen en aan een nieuwe metro. Er duiken echter steeds meer omkoopschandalen op, koningin Elisabeth heeft er al schande van gesproken en de kans dat alles op tijd klaar is wordt steeds kleiner. Het opknappen van Delhi heeft miljarden gekost, geld dat India niet heeft en wat eigenlijk ook in de burgers gestoken had moeten worden en niet in infrastructuur ten behoeve van een sporttoernooi.
Tarah is de simpele hotels beu en wil luxe! We nemen dus een goed hotel, maar niet voordat ik er nog eerst wat geld heb afgeluld. Zelfs over kosten van een hotelovernachting kan worden onderhandeld in India!
Het is tegen één uur 's nachts als we uiteindelijk het licht uitdoen. Morgen gaat de laatste dag van onze reis in...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten