Onafhankelijkheidsdag in India! Het land viert dat het in 1947 onafhankelijk is geworden van Groot-Brittannie. Helaas zijn we vandaag niet in Delhi, hier vinden op deze dag altijd grootse vieringen plaats. In Manali merken we er niets van als we vertrekken.
Onze eerste stop in Naggar. Hier willen we even stoppen om een fort uit de 14e eeuw te bekijken. Ook zit er een museum van de Russische schilder Nikolai Roerich (jullie allen vast bekend...). Helaas blijkt alles dicht vanwege Onafhankelijkheidsdag. We maken daarom een korte wandeling over een bergpad en komen hier een Duitser tegen waar we mee aan de praat raken. Hij is ook op weg naar Spiti maar hij heeft gelukkig tijd om te wachten tot de pas weer open is. We praten een half uurtje met hem en wandelen dan weer naar de auto.
Door de mooie Kullu vallei rijden we verder in zuidelijke richting naar Kullu. Het is hier één en al appelboom, iets wat we op de heenweg toen we hier ook langs zijn gekomen ook al hadden gezien. Langs de kant van de weg staan talloze kraampjes met appels en er zijn in de grotere dorpen appel-overslag punten.
Net voor Kullu, de hoofdstad van de vallei, stoppen we bij een splinternieuw klooster. Er is hier een en al bedrijvigheid. Onze chauffeur vertelt dat de Dalai Lama hier morgen komt. En dat is te zien. Overal hangen vlaggen, er worden boeddhistische symbolen op de weg geschilderd, alles is keurig schoon en er heerst een prettige opwinding. We lopen er een tijdje rond en zien hoe ze in de tempel alles in gereedheid brengen voor het hoge bezoek van morgen. We knuffelen nog wat met een stelletje dartele pups en rijden dan verder. Jammer dat we één dagje te vroeg zijn...
Onze chauffeur stopt op gegeven moment net als op de heenweg bij een klein wit tempeltje aan de kant van de weg. Het is er nu een grote chaos. Er staan auto's en brommers geparkeerd en er lopen jongens rond met dienbladen waarop plastic bakjes met een witte substantie staan. Onze chauffeur gaat bidden en komt dan terug met voor ons allemaal een bakje. Het blijkt een soort kheer te zijn: een populair Indiaas toetje van rijst en melk met in dit geval kokos. Het is heerlijk zoet. Het wordt gratis uitgedeeld in verband met Onafhankelijkheidsdag. Is een leuk idee voor koninginnedag, iedereen gratis oranjekoek bij de kerk!
We lunchen weer bij dezelfde dhaba als op de heenweg en rijden dan in een keer door naar ons einddoel van vandaag: Rewalsar Lake. Over smalle bergweggetjes rijden we naar dit kleine dorpje hoog in de bergen dat aanbeden wordt door de Boeddhisten, Hindoes en Sikhs. In de 8e eeuw voor Christus is de Indiase scholier Padmasambhava vanuit hier vertrokken om het Boeddhisme in Tibet te verspreiden. Het is tevens de plek waar Hindoes, Boeddhisten en Sikhs in de 17e eeuw hun verzet tegen de etnische zuiveringen door de Moghuls gepland hebben.
We verwachten een groot stuk water, maar het meer blijkt behoorlijk klein te zijn. We rijden naar een hoteletje dat door de Lonely Planet goed aangeschreven staat maar deze blijkt vol. We proberen het bij een van de kloosters. De kamers zijn simpel, schoon en goedkoop maar Tarah flipt op een reusachtige spin in de kamer. Ik wacht in de auto op hen en als Tarah en Barth terugkomen sist ze: "neeeeee! Hier gaan we NIET slapen!!!!". Als ik de reden hoor ben ik het helemaal met haar eens! Blijft het overheidshotel in het dorpje over. We krijgen de Rewalsar Suite met twee 2-persoons bedden en maar liefst twee wc's en twee douches en een balkon met uitzicht over het meertje.
Rewalsar wordt gedomineerd door een 12 meter hoog beeld van Padmasambhava op een berg boven het dorp. Onze chauffeur stelt echter voor om eerst naar de Padmasambhava grot te gaan, waar Padmasambhava volgens de overlevering gemediteerd zou hebben. We kronkelen langzaam over nóg smallere weggetjes, waar tot onze verbijstering ook nog een bus overheen rijdt, verder naar boven tot we bij de ingang van de grot aankomen. Er staan hier wat kraampjes waar ze frisdrank en Tibetaanse gebedsvlaggen verkopen. We besluiten een set van vijf vlaggen te kopen die we zelf boven op kunnen hangen. Via traptreden klimmen we naar boven tot we bij de ingang van de grot komen, die wordt "bewaakt" door een non. We zijn Barth onderweg verloren en gaan dus maar met z'n tweeën naar binnen. We glibberen een trappetje af naar beneden en zijn dan in de grot. Er staan wat boterlampjes en in de verste hoek staat een beeld, ongetwijfeld moet dit Padmasambhava voorstellen. Meer is er ook niet te zien.
We zoeken Barth weer op die inmiddels bovenop de berg staat. Daar hangen we de vijf gebedsvlaggen op die we eerder gekocht hebben. We maken nog wat foto's en lopen dan naar beneden. Halverwege bij het nonnenkloostertje dat erbij hoort komen we andere mensen tegen waaronder een aantal Indiërs. De deur naar de grot is inmiddels gesloten. De nonnen spreken geen Engels en de Indiërs vragen of we alsnog naar binnen kunnen. Er wordt een andere deur geopend en als we de trap aflopen blijken er hier in de berg nog meer ruimtes met beelden te zitten. Eenmaal weer boven krijgen we nog een kopje chai, geven een donatie en dan mag ook Barth nog in de grot.
Terug bij de auto krijgen we van twee Israëlische meisjes het verzoek of ze mee mogen rijden naar beneden. Ze zijn in 2,5 uur naar boven gelopen en er rijden geen bussen meer naar beneden. Natuurlijk nemen we ze mee en onderweg wisselen we wat reiservaringen uit. Onze chauffeur stopt achter het enorme hoofd van het beeld en zegt dat we vanaf hier gemakkelijk naar beneden kunnen lopen. Het gebied rond het beeld is nog in ontwikkeling, het beeld zelf is ook pas één of twee jaar oud. Via een pad lopen we naar beneden en dan het dorpje in. Er is één hoofdstraatje (als je dat al zo mag noemen) waar een paar kleine Tibetaanse restaurantjes zitten. We gaan ergens op een piepklein balkonnetje van een restaurantje zitten maar na een kwartier heeft er nog niemand naar ons omgekeken. Dus vertrekken we weer. We hebben alle drie onze zinnen gezet op momo's maar het volgende restaurantje kan ze niet serveren al staan ze op het menu. Dus vertrekken we ook hier. De derde kan ze wel maken en na een minuutje of twintig genieten we van onze versgebakken momo's. Na het eten wandelen we terug naar ons hotel. We zijn alle drie moe, en om tien uur gaan de lampjes voor vandaag uit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten