Het wakker worden was nog niet zo gemakkelijk. Rond tienen hebben we eindelijk de moed verzameld om uit bed te stappen. We zijn alle drie nog wat moe van de lange treinreis maar willen toch ook graag naar Fatehpur Sikri, de verlaten stad op zo'n 40km afstand van Agra.
Op het moment dat we Agra per taxi verlaten begint het weer hard te regenen en in een mum van tijd staan de straten blank. Het is ook nog eens bijzonder druk op straat en dat maakt dat we er lang over doen om daadwerkelijk uit de stad te komen. De weg naar Fatehpur Sikri is lange tijd tweebaans en druk. We houden af en toe ons hart vast voor mens, dier en machine maar ook nu gaat het weer aldoor goed.
Na een uurtje komen we aan bij een parkeerplaats waar natuurlijk al een gids op ons staat te wachten. We zijn echter in de afgelopen jaren wel overtuigd geraakt van de toegevoegde waarde van een gids dus we gaan akkoord. Met z'n vijven stappen we in de riksja en rijden naar de ingang van het complex. Het bestaat uit twee delen: het paleis-deel en het moskee-deel. We bezoeken eerst het paleisgedeelte.
Fatehpur Sikri is tussen 1571 en 1585 gedurende de heerschappij van keizer Akbar kortdurend de hoofdstad van het Moghul keizerrijk geweest. Toen hij eerder een bezoek bracht aan het dorpje Sikri werd hier voorspeld dat er opvolger voor de troon zou worden geboren. Toen deze voorspelling uitkwam bouwde hij hier zijn nieuwe hoofdstad. Helaas bleek al snel dat er in dit gebied een groot gebrek aan water was en werd snel na de dood van Akbar verlaten. Alleen de moskee is nu nog in gebruik.
Met onze gids wandelen we over het paleisterrein. De gebouwen zijn prachtig. De keizer had drie vrouwen: een christelijke Portugese vrouw uit Goa, een moslimvrouw uit Turkije en een Hindu-vrouw welke hem de troonopvolger schonk. Iedere vrouw had een eigen verblijf, maar die van de Hindu-vrouw was vele malen mooier en groter dan de andere twee huizen.
Ik ben hier in 1995 geweest en herinner me een bijna verlaten stad met wat toeristen. Nu lopen er voornamelijk Indiase mensen rond, volgens onze gids locals die een dagje uit zijn.
Via een zijpoort verlaten we het paleis en lopen naar de moskee. Voor de ingang is het enorm druk maar binnen lopen duizenden mensen. Ik kan me eigenlijk niet herinneren dat ik hier in 1995 geweest ben. Onze gids vertelt dat het een feestdag is en dat het daarom zo druk is. Inmiddels is de zon uitbundig gaan schijnen en de temperatuur loopt snel op. We wandelen naar de moskee en krijgen uitgelegd dat je binnen een stukje draad aan een van de uit marmer gesneden panelen kunt knopen en dan mag je een wens doen. Tarah mag deze wens aan niemand vertellen want anders komt ie niet uit maar echtgenoten mogen het elkaar wel vertellen. Ook kun je een stuk stof kopen die je op een baar in de moskee kunt leggen. Deze stof wordt dan aan arme mensen in de omgeving geschonken. We kopen alle drie een stukje draad en gaan, na een plastic hoofdbedekking opgezet te hebben gekregen, naar binnen. We knopen ons stukje touw aan het paneel, doen onze wens, lopen om de baar in het midden heen en krijgen een zegening. Nu maar hopen dat onze wensen uitkomen...
Als we uit het complex komen staat onze riksja al op ons te wachten en even later zitten we in de taxi terug naar Agra. Na een dutje en een douche zoeken we een internetcafé om een vlucht te boeken van Leh naar Delhi. We willen de zware rit door de bergen niet twee maal doen en met een vlucht van anderhalf uur besparen we twee dagen reizen. Hierna gaan we eten in het Taj Cafe. Hier hebben we voor het eerst echt zicht op de Taj Mahal. We hopen op een mooie zonsondergang maar de wolken belemmeren dit helaas. Maar het uitzicht blijft prachtig en doet ons verlangen naar morgen, het moment dat we de Taj in al haar schoonheid mogen aanschouwen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten