GeoTagged, [N32.25022, W77.17873]
Op het moment dat we ons hotel uitlopen begint de zon te schijnen en op het zonovergoten terrasje van the English Bakery genieten we van ons zoete ontbijtje van een croissant met Nutella, een cinnamonroll (ikke) en een groot stuk appeltaart voor onze Barth. Verderop zien we ons wasgoed blij aan de lijn wapperen.
Met onze chauffeur spreken we de komende dagen nog even door. Het initiële plan was om na drie dagen Spiti weer in Manali terug te komen maar hij heeft een ander voorstel waarvan hij denkt dat we het ook erg mooi zullen vinden. we gaan akkoord en geven hem de rest van de dag vrij, we hebben geen auto nodig.
De bedoeling is om naar Vashist, een klein dorpje 6 kilometer verderop tegen de berg aan de andere kant van de vallei te wandelen. Terwijl we rustig die kant op wandelen kijken we nog een beetje bij de winkeltjes in Old Manali. Het is hier gezellig druk, al is het dorp sinds wij er waren wel een stuk groter geworden. Pas nu herkennen we dingen. Niet alles is dus veranderd. Manali zelf slaan we helemaal over. Het is een stadje zoals zovele en er is weinig te beleven. We steken de brug over de woest stromende Beas rivier over en gaan richting Vashist. De weg hier is op een aantal plaatsen flink beschadigd door (kleine) aardverschuivingen en er wordt hard door met name vrouwen aan het herstel gewerkt. Één van de vrouwen draagt haar baby op de rug tijdens dit zware werk. Ik benijd haar niet...
Even later zien we aan de oever van de rivier een groep mensen staan. Als we beter kijken zien we dat hier een crematie aan de gang is. Het stoffelijk overschot wordt net ontdaan van de doeken en ondergedompeld in het water. Iemand is hout aan het hakken en een ander is een vuur aan het starten. We blijven even staan om te kijken en lopen dan verder. Een stukje verderop, net bij de afslag naar Vashist, krijgen we gezelschap van een puppy. Hij geniet van onze aandacht en wandelt blij kwispelend met ons mee.
Ook deze weg heeft het flink te verduren gehad en op de 1,5 kilometer weg wordt op een aantal plekken de weg hersteld. Bij een plek waar het water enkelhoog over de weg stroomt raken we onze pup kwijt. Hij durft er niet overheen en wordt door de wegwerkers weggejaagd. Puploos wandelen we verder en komen dan bij een restaurantje waar we negen jaar geleden ook hebben gezeten. De jongen die ons helpt vertelt uit Rishikesh te komen maar z'n familie was "crazy", z'n vader was een ex-militair en hij moest iedere dag om vijf uur opstaan. Daar had ie geen zin in en nu werkt hij zes maanden per jaar in Vashist en de andere zes in Goa. Best of both worlds!
Tarah en ik gaan nog wat shoppen en gaan op de foto met een gigantisch konijn, wit en zacht met rode ogen. Een albino konjin? Een angora konijn? Wie het weet mag het zeggen!
Daarna lopen we verder naar de hot springs. We hadden voor de zekerheid onze zwemspullen meegenomen al wisten we niet wat we er aan zouden treffen. De baden blijken in een klein tempelcomplex te zijn en mannen en vrouwen moeten gescheiden baden. We besluiten ons in een redelijk schoon toilet om te kleden, bekijken vanaf boven even Barth die al in het mannenbad (het vrouwenbad is vanaf buiten niet zichtbaar) en lopen dan het ommuurde bad in. Er zijn een tiental vrouwen en enkele kinderen aanwezig, Hindustaans en Tibetaans. Er is één andere westerse vrouw aanwezig. We kleden ons uit en stappen het bad in. Het water is behoorlijk heet, we schatten zeker veertig graden en het is zout. Het is grappig om de verschillen tussen de Hindu vrouwen en de Tibetaanse vrouwen te zien. De eersten zijn erg preuts en houden bij het baden een sari om. De Tibetaanse vrouwen hebben slechts een slip aan en baden ongegeneerd met blote borsten. We bekijken elkaar allemaal. Na een minuut of twintig vinden we het genoeg, we krijgen het erg warm. We verwisselen onze badkleding voor gewone kleding en zoeken dan Barth op, die buiten al op ons zit te wachten.
Met een autoriksja gaan we terug naar Old Manali. We halen onze schone was op, Tarah gaat nog even shoppen, ik ga bloggen en Barth gaat ergens wat muziek luisteren. In het restaurantje beneden gaan we maar weer een hapje eten: het is erg erg gezellig en het eten is er erg goed. Net als gisteren besluiten we de avond met een potje jokeren onder het "genot" van luide house. En dan is het inpakken en slapen geblazen want morgenochtend gaat om vier uur de wekker. Aaaaahhh!!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten