GeoTagged, [N32.23592, W76.32404]
Vandaag is het 10 jaar geleden dat ik Barth mijn liefde heb verklaard en vijf jaar geleden dat Barth mij bovenin het reuzenrad in Kashgar, China ten huwelijk heeft gevraagd. Gewoonlijk vieren we het altijd wel ergens met een etentje maar dit jaar zit dat er niet in. In de eerste plaats omdat we vandaag een reisdag hebben maar ook omdat ik nog geen hap door mijn keel kan krijgen.
Om 12 uur zal er een taxi voor ons komen om ons naar het vliegveld te brengen. Tot die tijd pakken we onze spullen in en terwijl Barth op antibiotica-jacht gaat om de pillen van de Spaanse meisjes te vervangen gaan Tarah en ik op het terras zitten en kijken naar het langsstromende water van de Ganges en de activiteiten bij de ghats. "Het zou best leuk zijn als er nog even een spannend lijk voorbij zou komen drijven", zeggen we uit verveling tegen elkaar. We krijgen vrijwel meteen ons zin. Eerst zien we niet goed waar we naar kijken maar als het voorwerp dichterbij komt drijven en een aantal bootsmannen het tussen de boten wegduwen zien we wat het is. Het lijkt zit nog op de bamboe palen die als baar worden gebruikt en lijkt voor een deel verbrand te zijn. Ik had al gehoord dat familie soms niet voldoende hout kan kopen om het gehele lijk mee te kunnen verbranden. De rest wordt dan zonder meer in de Ganges geschoven. Het voelt behoorlijk mensonterend...
Even later ziet Tarah tegen de gevel van een huis beneden ons een vreemd beest. Als we met onze camera's inzoomen blijkt het een soort varaan te zijn. Weliswaar veel kleiner dan de Komodovaraan maar onmiskenbaar een varanenkop. Het dier scharrelt wat rond en verdwijnt dan uit beeld.
Ruim op tijd zitten we klaar voor de taxi maar er komt niks. Ruim 20 minuten te laat komt er eindelijk een mannetje opdagen die ons via nog kleinere steegjes die we eerder niet eens hadden gezien naar de hoofdweg brengen. Er worden twee riksja's voor ons geregeld en dan vertrekken we. De straten zijn volledig verstopt en we schieten voor geen meter op. De chauffeur vraagt wanneer de vlucht gaat en roept dan dat we het met de riksja niet gaan redden. Hij vertelt ons dat hij op zoek gaat naar een autotaxi. We rijden wat rondjes maar er lijken geen beschikbare taxi's te zijn. Eindelijk vinden we er een en de bagage wordt overgeladen in de jeep-achtige wagen. Vervolgens begint de chauffeur van de riksja te klagen over geld. Hij moet meer geld, dat moeten we aan hem geven en hij geeft het dan aan de andere chauffeur. Ik vraag drie keer waarom maar hij geeft geen antwoord. Geïrriteerd omdat we al zo laat zijn en hij dan ook nog eens begint de neuzelen druk ik hem wat biljetten en de hand en roep dat we NU vertrekken. Gelukkig kunnen we dan verder. Eenmaal op het vliegveld blijkt de vlucht 20 minuten vertraging te hebben. Na alle bagagechecks, fouilleringen en het inchecken moeten we alsnog meer dan een uur wachten voor we kunnen boarden.
De vlucht verloopt soepel en een uurtje later is Indira Gandhi airport al in zicht. Het duurt alleen zeker een kwartier voor we uitgetaxied zijn en bij de gate zijn. We hadden in de Lonely Planet gelezen dat er inmiddels een metrolijn naar het centrum zou moeten zijn in verband met de Commonwealth games die over twee maanden in Delhi beginnen. Helaas is de lijn niet klaar en blijven de bus en een taxi over. We kiezen voor de taxi en de chauffeur brengt ons naar de wijk Paharganj waar we een hotel willen zoeken. Er wordt flink verbouwd en opgeruimd in Delhi, ongetwijfeld allemaal vanwege de Commonwealth Games. Ook het station en het stationsgebied zijn extreem onderhanden genomen. Maar onze mond valt open als we de hoofdweg door Paharganj zien. Alle gevels van de huizen zijn weg. Het is alsof we in een scène van de game Uncharted zitten. Het blijkt dat men de straat aan het verbreden is en de enige manier om dat te doen is om enkele meters van de voorzijden van het huis te slopen en er weer een nieuwe voorgevel te metselen. Dat zou de gemeente Groningen niet zomaar voor elkaar krijgen in de Herestraat...
We worden aangesproken door een tout die ons meesleept naar een hotel. Barth gaat de kamer bekijken maar ik ben niet overtuigd dat het wat is. De dames willen vanavond een beetje luxe. Ik voel me best beroerd en wil niet in een budget hotel maar in een lekker zacht bed. "I want a better hotel!", roep ik. Dat horen ze in de backpackers straat van Delhi vast niet vaak... Dus neemt het mannetje ons mee naar een ander hotel en dat is 'm. Zachte bedden en een televisie, heerlijk. Helaas blijkt het bed wat voor Tarah wordt bijgeplaatst zo hard als een plank. We laten nog een ander bed aanslepen maar dat is ook niks. Uiteindelijk biedt Barth aan om in dat bed te gaan slapen zodat Tarah bij mij in het zachte bed kan. De lieverd... Barth en ik gaan nog even de taxi van Delhi naar Dharmsala regelen en dan is het tijd voor een welverdiend dutje, we hebben morgen een lange dag voor de boeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten