GeoTagged, [N27.14049, W78.04138]
Een paar stations nadat we vertrokken zijn, we hebben ons inmiddels in onze keiharde bedjes genesteld, stapt een gezin bestaande uit een echtpaar, een oude vrouw en 4 kinderen in. Ze gaan op een vrij bed vlak bij ons zitten. Ze lijken met z'n zevenen maar één bed te hebben gekocht. Na verloop van tijd dut ik weg maar word weer wakker omdat ik Tarah hoor praten. Het blijkt dat er een kind bij haar in bed gelegd is. Ook bij het jongetje in het bed boven ligt een kind en oma is lekker comfortabel op de grond tussen de bedden in gaan zitten. Tarah voelt zich niet op haar gemak met het kind aan haar voeteneinde, ze is bang dat ze het er in haar slaap af zal duwen dus gebaart ze dat de moeder het kind weg moet halen., wat deze ook doet. Maar we krijgen steeds meer de indruk dat deze mensen of helemaal geen kaartjes hebben of stoelkaartjes hebben gekocht en in de hoop enkele lege bedden aan te treffen naar de sleeperclass zijn gekomen.
Van een intercity kan niet worden gesproken. De trein stopt gedurende de nacht op ieder klein stationnetje en blijft soms lang staan. Het is de hele nacht een komen en gaan van mensen die maar een deel van de reis doen. In de vroege ochtend blijkt er iemand anders in het bed van het gezin te liggen, het gezin zelf is uitgestapt.
Al heel vroeg lopen de verkopers in de trein af en aan met water (pani), thee (chai), frisdrank en allerlei soorten etenswaren. Op gegeven moment komt er een man bij ons zitten die brood met omelet en "cutlets", een soort aardappelkroketten op onze bank gooit. En voor we het weten hebben we betaald en is ie weer weg. Overdonderd kijken we wat we hebben gekocht: drie stuks omelet met twee sneetjes brood en 6 cutlets, allemaal vers bereid en nog warm. We proberen de cutlets. Deze smaken voortreffelijk, lekker knapperig en precies goed gekruid. De omelet is een ander verhaal. Hier zitten groene pepers in en zijn extreem scherp. Geen ontbijtmateriaal, besluiten we. Gelukkig hebben we ook de lekkere broodjes die we in Mumbai gekocht hebben nog plus een pak appelsap en sinaasappelsap.
Gestaag worden we gedurende de dag door het prachtige Indiase landschap getrokken. We zien kudden geiten, vaak gehoed door kinderen of oude mensen, badderende buffels en heel veel koeien. De mensen zijn hard aan het werk op de vele rijstvelden. De vrouwen zitten op hun hurken tussen de jonge rijstplantjes, de mannen ploegen met hun buffels met ploeg de velden om. Ik spot veel koereigers, pauwen, roofvogels en tot mijn grote vreugde zelfs twee schitterende kraanvogels en af en toe een ijsvogeltje. En oh ja, heel veel poepende mensen!
We doden de tijd met lezen, dutjes, naar buiten kijken en af en toe een gesprek met een medereiziger die nieuwsgierig ons het hemd van het lijf vraagt.
Als na een tijdje de Moslim man en zijn zoontje uitstappen nodigt hij ons uit mee te komen en gast te zijn in zijn huis. Tot onze spijt moeten we bedanken. Het is niet handig om de reis te onderbreken zonder een idee te hebben wanneer we weer verder kunnen reizen.
Het blijft een drukte van jewelste in de trein door alle verkopers. Om het hardst schreeuwen ze wat ze verkopen. We maken voornamelijk gebruik van de chai-wallahs. Het is ondanks de ventilatoren en open ramen warm in de trein dus we drinken veel.
Aan het einde van de dag beginnen we het zat te worden, zeker als de trein bomvol met forensen komt te zitten. Ze geven aan dat ze maar drie kwartier hoeven mee te reizen maar de trein staat bijna een uur stil. Er is maar één spoor en de trein uit de tegenovergestelde richting heeft vertraging dus wij moeten wachten.
Tegen half elf 's avonds bereiken we eindelijk Agra. Barth en ik zien een beetje op tegen deze stad. We zijn er beiden twee maal eerder geweest en werden toen echt gestoord van het opdringerige gedrag van de mensen. En erg aardig vonden we ze ook niet. We lopen het station Agra Fort uit op zoek naar een taxi. Er is altijd wel één mannetje die zich als eerste meldt en ditmaal ook. Hij vraagt tweemaal de gangbare prijs en ik heb geen zin om dat te betalen ook al ben ik moe en vies en wil ik zo snel mogelijk douchen en slapen.
Een autoriksha-rijder wil ons wel brengen. Wij roepen aldoor dat we nooit met drie man plus bagage in zo'n klein ding passen maar hij is onvermurwbaar: "is possible, is possible!". Nou ok dan. Tot onze verbazing krijgt hij alles en iedereen er nog in ook. Het duurt even voordat de motor gestart wil maar dan zijn we ook op weg naar hotel Sheela.
We rijden ter hoogte van Agra Fort en bewonderen het prachtig verlichte gebouw als Barth en ik iets horen vallen. Maar voor we er iets over kunnen zeggen klinkt er een harde knal en hellen we met het hele karretje naar links over. We hebben een klapband. De chauffeur baalt duidelijk maar zet dit snel opzij. Hij probeert voor ons ander vervoer te regelen maar helaas komt er maar sporadisch iets voorbij. Er stopt een jonge man op een motor, even later nog een en dan stopt een groot uitgevallen autoriksha. Er wordt heen en weer gediscussieerd en even lijkt het erop dat het wagentje wegrijdt maar dan mogen we toch instappen. De discussie bleek te gaan over het feit dat de chauffeur ons hotel niet weet te vinden maar de motorrijders (er is inmiddels een derde bijgekomen) hebben aangeboden mee te rijden om de weg te wijzen. We geven de onfortuinlijke chauffeur toch zijn geld (waar hij erg blij mee is) en vertrekken. Met een escorte van drie motoren voor, links en rechts van ons rijden we naar het hotel dat vlak bij de oostelijke toegangspoort van de Taj Mahal zit. We wurmen ons door de nauwe straatjes rond de Taj en bij een wegblokkade stoppen we. De auto mag niet verder en we moeten verder lopen. We bedanken de motorrijders en betalen de chauffeur en lopen in de aangewezen richting. Het zou maar een paar honderd meter zijn en dat klopt. Vlak bij de oostelijke poort zien we hotel Sheela. Het hek zit dicht. Ik roep en druk op iets wat lijkt op een lichtschakelaar en even later komt er een mannetje aanschuifelen. "Hotel is full", roept hij. Ik antwoord dat we een reservering hebben en voel hoe mij en de andere twee de moed in de schoenen zakt. Er zal toch niks misgegaan zijn? Ik zeg nogmaals dat we gereserveerd hebben en dan sloft het mannetje richting receptie. Al snel komt hij weer terug en opent het hek. Bij de receptie worden we vriendelijk ontvangen en we halen opgelucht adem als we Barth zijn naam in het grote boek zien staan. De man brengt ons naar de kamer. Het is een klein hok zonder ramen met maar twee bedden. Maar voor we ons daar druk over kunnen maken komen er twee mannetjes aanlopen met een bed, een matras, beddengoed en handdoeken. In India is dat allemaal zo geregeld, geweldig! En dan is het eindelijk tijd voor die (koude) douche en mogen we slapen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten