GeoTagged, [N32.25495, W77.18209]
Als tegen half vijf de wekker gaat regent het. Het is nog stil in Manali, op enkele backpackers die met de nachtbus aangekomen zijn na.
Direct buiten Manali begint de weg te klimmen richting Rohtang La ("La" betekent pas). Het wegdek is het eerste stuk redelijk goed maar hoe hoger we komen des te slechter wordt het. Tegen zeven uur stoppen we bij een dhaba in Marhi voor een bekertje chai en een toilet. Het regent nog steeds stevig door en onze chauffeur spreekt zijn twijfel uit of we wel over de pas komen. Er komt inderdaad geen verkeer van de andere kant maar alle verkeer wat langskomt vanuit Manali rijdt wel door. Wij vertrekken dus ook maar.
Vanaf hier wordt de weg nog slechter. Er ligt bijna geen asfalt meer dus het is één grote blubberzooi. Voor ons rijdt een klein personenwagentje die maar met de grootste moeite vooruit kan komen. Niet veel verder staan we stil. Voor ons staat een lange rij auto's. De reden waarom we stilstaan is niet helemaal duidelijk: of er zitten auto's vast of er gaat telkens maar één auto verder. Even later wordt het duidelijk. We moeten een bocht om en daar is de blubber zo hoog dat de auto's geen grip hebben. Met vereende krachten worden er stenen neergelegd zodat de wielen meer grip hebben. Wij zijn de eerste die het mogen proberen. De eerste twee keer gaat het mis en moeten we terug maar de derde keer komen we erdoorheen. Maar onze blijdschap is van korte duur. Een paar honderd meter verderop staat het weer stil. Onze chauffeur gaat weer poolshoogte nemen en komt terug met slechts nieuws: de weg is geblokkeerd door een aardverschuiving. Tarah en ik willen het zelf zien en glibberen die kant op. We zien het al van afstand. De weg is volledig geblokkeerd door een aardverschuiving. Gelukkig is de weg zelf nog intact, er ligt alleen een grote hoop rotsen, stenen en zand. Hoe lang dit gaat duren is onbekend. Het kan enkele uren duren maar we kunnen ook tot morgen vastzitten. Er staat vlak voor de aardverschuiving een bulldozer maar er is niemand die de machine kan bedienen. Er zit niets anders op dan te wachten...
Terwijl we wachten zien we steeds meer auto's naar boven glibberen. Na een tijdje is er opeens commotie. Allerlei voertuigen verplaatsen zich naar beide kanten van de weg, sommigen angstvallig dicht bij de broos uitziende ravijnkant. In het midden ontstaat hierdoor een pad en dan zien we waarom. Er komt een blauwe vrachtwagen met in de laadbak een aantal wegwerkers aanrijden. Als de vrachtwagen tijdelijk even niet verder kan springen de mannen eruit en lopen naar de bulldozer en gaan aan het werk. Er ligt behoorlijk wat puin op de weg en je zou verwachten dat ze dit gewoon het ravijn in zouden schuiven maar dat gebeurt niet, waarschijnlijk omdat dit weer nieuwe aardverschuivingen teweeg zou kunnen brengen. Voorzichtig verschuift de bulldozer het puin zodat het later in de vrachtwagen kan worden geladen en kan worden afgevoerd. We beseffen dat dit nog wel enkele uren kan duren en lopen terug naar de auto. We zien dat aan de andere kant van de aardverschuiving ook beweging is. Een lange stoet mensen daalt via een behoorlijk steil pad de helling af richting Marhi, waarschijnlijk in de hoop daar vervoer naar Manali te kunnen vinden. Ook is aan onze kant een aantal auto's en bussen aan het keren, zij gaan terug.
Als we weer in de auto zitten horen we opeens Nederlands spreken. Het stel blijkt in dezelfde omstandigheden als wij te zitten: eerst Ladakh als reisdoel, nu onderweg naar Spiti. Zij overwegen om terug te gaan. Wij bespreken inmiddels ook de opties. Ook al komen we hier vandaag nog vandaan, we hebben geen idee hoe de rest van de 70km naar en over de pas eruit ziet. We lopen het risico om vast te komen zitten tussen twee aardverschuivingen in. Dit zou een nacht in de auto kunnen betekenen. Daarnaast zien we de weg met de minuut verslechteren. En om alles nog erger te maken begint het hard te regenen. Tarah is degene die de doorslag geeft. Ze vindt het geslip op de smalle wegen zo dicht naast de diepe afgronden te eng. Barth en ik vinden het niet zozeer eng als wel te gevaarlijk en onverantwoord om door te rijden. Dus stappen we (voor de zekerheid) uit terwijl onze chauffeur de auto op de smalle weg keert. Het is ontzettend jammer. Af en toe trekt de dichte mist wat op en zien we een glimp van de schoonheid van dit majestueuze gebergte. Niet ver van ons vandaan ligt zelfs verse sneeuw! Maar onze veiligheid gaat voor en we staan alle drie duizend procent achter deze keuze.
Terwijl we naar beneden slippen zien we een aantal motorrijders door de blubber worstelen. Hun wielen zijn bijna volledig verdwenen en ze krijgen geen beweging in de zware machines. Het zou gekkenwerk zijn als ze door zouden rijden.
We stoppen nog even weer bij de dhaba in Marhi voor een welverdiend glas chai. Ook hier staat een grote groep motorrijders. We raken met ze aan de praat, één van hen blijkt een in Bangkok wonende Belg. We omschrijven de situatie op de berg en hoe we de andere motorrijders hebben zien glibberen en worstelen. Ons verhaal lijkt ze ertoe te bewegen niet verder te rijden. We wensen ze een veilige reis en stappen dan weer in de auto.
Onderweg stoppen we nog een aantal malen om wat foto's te maken. Op diverse plekken storten flinke watervallen van de berg naar beneden en dat geeft samen met de wolken prachtige dramatische plaatjes.
Vlak na één uur, negen uur nadat we vertrokken zijn, rijden we Manali weer binnen. We hadden niet verwacht noch gepland hier zo snel dan wel ooit weer te zijn...
Na een stevige lunch (je krijgt toch behoorlijk trek van zo'n avontuur!) kunnen we weer terecht in onze 'eigen' kamer. De zon schijnt uitbundig. Het is moeilijk voor te stellen dat we deze ochtend nog in zo'n hachelijke situatie zaten. Tarah en Barth doen een dutje en ik ga lekker op ons terras in het zonnetje zitten lezen. We moeten ons later maar beraden over wat we de rest van onze reis gaan doen.
We rijden aan het begin van de avond nog even naar Manali. Het is nog steeds droog en onbewolkt en nu pas zien we de sneeuw op de ons omringende bergen! Tenminste nog iets... Tot morgen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten